PC Drama • Taniec Delhi • Iwan Wyrypajew

autor: Iwan Wyrypajew • tłumaczenie: Karolina Gruszka, reżyseria: Waldemar Raźniak • tutor: Elżbieta Mikiciuk • tekst przeczytają: Katarzyna - Agnieszka Wilkosz, Starsza Kobieta - Dorota Kolak, Alina Pawłowna - Dorota Lulka, Pielęgniarka - Weronika Nockowska, Andriej - Paweł Kacprzycki, Olga - Justyna Kacprzycka • prapremiera sztuki w reżyserii Iwana Wyrypajewa odbyła się w marcu 2010 w Teatrze Narodowym w Warszawie

O wydarzeniu

Od lutego wystartował w Żaku nowy interdyscyplinarny projekt PC Drama, którego głównym założeniem jest performatywne czytanie dramatu współczesnego. Projekt będzie miał charakter cykliczny. Planujemy siedem spotkań, które odbywać się będą w ostatni poniedziałek miesiąca (luty - maj, październik - grudzień), w galerii. Nowy projekt zainaugurujemy otwartą próbą czytaną dramatu Iwana Wyrypajewa Taniec Delhi w reżyserii Waldemara Raźniaka. Tekst sztuki zostanie przeczytany po raz pierwszy, tuż przed marcową prapremierą, która odbędzie się w Teatrze Narodowym w Warszawie. Prelekcję podczas wieczoru wygłosi dr Elżbieta Mikiciuk - adiunkt w Zakładzie Historii Literatury Polskiej XIX wieku w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Gdańskiego. Wstęp na wszystkie imprezy w ramach projektu będzie bezpłatny!

W latach 2002-2003 Klub Żak realizował projekt Scena Nowej Dramaturgii, który promował najnowsze teksty pisane dla teatru oraz przygotowywał widzów do odbioru współczesnej dramaturgii. Głównym nurtem działalności SND były próby czytane dramatów najnowszych, do których realizacji zapraszano aktorów trójmiejskich scen. W 2003 roku odbywał się cykl Dramatorium z próbami czytanymi dramatów Na gałęzi (reżyseria: Piotr Łazarkiewicz, z udziałem Anny Muchy i Krystyny Łubieńskiej). Nawiązując do historii sceny teatralnej Żaka, postanowiliśmy reaktywować projekt, ale w nieco zmodyfikowanej, poszerzonej formule. Podążając za duchem epoki, nadaliśmy mu nową nazwę i rozbudowaliśmy program.

PC Drama - to interdyscyplinarny projekt, którego głównym założeniem jest performatywne czytanie dramatu współczesnego. Idea projektu nawiązuje do twierdzenia prof. Barbary Lasockiej-Pszoniak: Granice teatru to granice słowa. Tam, gdzie kończy się słowo, tam nie ma już teatru. Program ściśle określa misję artystyczną, obszar poszukiwań - od estetycznych, przez antropologiczne, po literackie czy społeczne. Pragniemy zachęcić odbiorców do czynnego zainteresowania sztuką teatru oraz wykreować inną wizję teatru, nie jako instytucji, ale jako otwartej, kolektywnej przestrzeni działania i poszukiwania. Celem projektu jest zwiększenie szansy Gdańska i Metropolii w staraniach o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Planujemy cykl siedmiu spotkań, które odbywać się będą w ostatni poniedziałek miesiąca (luty - maj, październik - grudzień), w Galerii Żak. Wstęp na wszystkie imprezy będzie bezpłatny.

Taniec Delhi to siedem jednoaktówek - siedem spotkań w Sali dla odwiedzających miejskiego szpitala. Każde ze spotkań związane jest ze śmiercią kogoś bliskiego - za każdym razem innej osoby. Doświadczając pustki i lęku po stracie, postaci dramatu snują swoje indywidualne historie, rozliczają się ze swojej przeszłości i uczuć. Szukają sposobów na to, aby poradzić sobie z życiem, aby nieść swoje nosze i znaleźć Pokój. Główna bohaterka, Katarzyna, jest tancerką, która trafiając na bazar w Delhi, doznała przeżycia mistycznego. Swoje doświadczenie postanowiła przekształcić w taniec. Tak właśnie powstał ten taniec. To opiewanie brudu i potworności. To hymn obrzydliwości i ludzkiej tragedii. To taniec - który mówi światu, że okropności i bólu nie ma, a jest tylko piękno tańca. Że wszystko jest tańcem. Tytułowy taniec jest rodzajem strategii, sposobem na życie w bólu, faustowskim zakładem dla chwili - nieodwracalnej, niepowtarzalnej, rozstrzygającej raz na zawsze. Tekst Wyrypajewa nie tyle opowiada o tym tańcu, co sam jest tańcem. Jest to oryginalna próba stworzenia niekończącej się pawany bólu i cierpienia. Poszczególne jednoaktówki stanowią osobne części, ale zestawione ze sobą łączą się w ciągły lament, powtarzający i modyfikujący określone motywy. Taniec jest więc nie tylko elementem biografii postaci, lecz również językiem - język dramatu jest powtarzalny, mantryczny, transowy, a przez to taneczny. Wyrypajew wprowadzając taką narrację, zrywa z tradycyjnym teatrem psychologicznym. Poszczególne epizody w sensie fabularnym celowo zestawione są tak, aby sobie wzajemnie zaprzeczały. Tekst nie opowiada jednej spójnej historii, a jedynie przetwarza powracające motywy cierpienia, bólu, przebaczenia, tak aby zatracić widza. Doświadczenie teatralne, do którego prowokuje ten tekst wyrasta z poszukiwań duchowych autora, jest unikalnym zderzeniem prawosławia z hinduizmem. Odwołuje się do mechanizmów oddziaływania charakterystycznych dla opery, opery mydlanej, melodramatu, teatru lalek. Jest wzniosły i patetyczny, ale jednocześnie niewolny od właściwej Wyrypajewowi ironii i humoru.

Prelekcję podczas wieczoru wygłosiła Elżbieta Mikiciuk - adiunkt w Zakładzie Historii Literatury Polskiej XIX wieku w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Gdańskiego.

O uczestnikach wydarzenia

  • Justyna Kacprzycka

    Absolwentka Wydziału Aktorskiego PWST w Krakowie (2006); w latach 2006-2008 aktorka Teatru Siemaszkowej w Rzeszowie, zagrała tam w spektaklach Moralność pani Dulskiej (reżyseria: Rozen), Cafe Sax (reżyseria: Domagała), Ania z Zielonego Wzgórza (reżyseria: Szurmiej), Sytuacje rodzinne (reżyseria: Sadowski); wystąpiła gościnnie w Teatrze Powszechnym w Łodzi w spektaklu Wernio Pamiętajcie o ogrodach; zagrała w filmach Korowód (reżyseria: Stuhr, 2007) i Karol, człowiek który został papieżem (reżyseria: Battiato, 2003).

    Więcej
  • Paweł Kacprzycki

    Absolwent Wydziału Aktorskiego PWST w Krakowie (2006); filozof, wieczny student Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie; karateka Shotokan; W latach 2006-2008 aktor Teatru Siemaszkowej w Rzeszowie,  gdzie współpracował z takimi reżyserami jak: Jerzy Bończak, Katarzyna Deszcz, Andrzej Sadowski oraz Cezary Domagała (spektakle: Matka Courage i jej dzieci, Cafe Sax, Sytuacje rodzinne, Biznes). Zagrał w filmach: Korowód (reżyseria: Stuhr, 2007) i John Paul II (reżyseria: Harrison, 2005).

    Więcej
  • Dorota Kolak

    Absolwentka PWST w Krakowie. Od 1980 do 1982 roku aktorka Teatru Bogusławskiego w Kaliszu. Od 1982 roku aktorka Teatru Wybrzeże. Na tej scenie zagrała ponad siedemdziesiąt dużych ról. Jest laureatką wielu nagród: Grand Prix 49. Kaliskich Spotkań Teatralnych oraz nagrody za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą na 34. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Obok teatru gra w Teatrze Telewizji, filmach i serialach;  jest pedagogiem na Wydziale Wokalno-Aktorskim Akademii Muzycznej w Gdańsku.

    Więcej
  • Dorota Lulka

    Aktorka Teatru Miejskiego Witolda Gombrowicza w Gdyni. Urodziła się w Poznaniu. Na deskach Opery Poznańskiej, jako ośmioletnia dziewczynka, stawiała swe pierwsze zawodowe kroki. Śpiewała partie dziecięce w Krwawych godach, Tosce, Cyganerii i Weselu Figara. Dopiero później była matura, w II LO Modrzejewskiej. Ukończyła Studium Aktorskie przy Teatrze Wybrzeże w Gdańsku. Debiutowała rolą Isi w Weselu Wyspiańskiego w reżyserii Stanisława Hebanowskiego. Występowała na scenach wielu wspaniałych teatrów. W latach 1979-1982 była adeptem w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, w 1982-1985 aktorką Teatru Wybrzeże, 1981-1982 śpiewaczką, solistką w Teatrze Muzycznym w Gdyni, 1985-1987 aktorką Teatru Polskiego w Poznaniu, w którym gościnnie występowała również w latach 1997-2000, 1987-1994 aktorką Teatru Nowego w Poznaniu, występowała też gościnnie na deskach Teatru Muzycznego i Teatru Wielkiego w Poznaniu, 1994-1999 była dziennikarką Poznańskiego Oddziału Telewizji Polskiej. Od 1995 roku występuje w Teatrze Miejskim w Gdyni a od 1999 roku jest z nim związana na stałe. Wykreowała ponad 70 ról teatralnych i filmowych, wyreżyserowała kilkadziesiąt programów telewizyjnych, spektakli i słuchowisk radiowych.

    Więcej
  • Elżbieta Mikiciuk

    Adiunkt w Zakładzie Historii Literatury Polskiej XIX wieku w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Gdańskiego, autorka książek: Chrystus w grobie i rzeczywistość „Anastasis”. Rozważania nad „Idiotą” Fiodora Dostojewskiego (Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2003) oraz Teatr paschalny Fiodora Dostojewskiego. O wątkach misteryjnych „Braci Karamazow” i ich wizjach scenicznych (Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2009), a także publikacji w „Pamiętniku Teatralnym”, „Znaku” i „Didaskaliach”. Zajmuje się twórczością Dostojewskiego i wizjami scenicznymi w jego powieściach, a także duchowością chrześcijaństwa wschodniego i kulturą Rosji, szczególnie sztuką ikony i teatrem rosyjskim.

    Więcej
  • Weronika Nockowska

    Studentka IV roku Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej w Warszawie; studiuje kulturoznawstwo w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego;  w ramach egzaminów szkolnych zagrała Ninę Zarieczną w Mewie Czechowa (reżyseria: Agnieszka Glińska), Giletę w Księżniczce na opak wywróconej Calderona (reżyseria: Jan Englert), Walerię w Opowieściach lasku wiedeńskiego von Horvatha; w teatrze telewizji zadebiutowała rolą Jadzi w Tajnym Współpracowniku Harasimowicza (reżyseria: Krzysztof Lang; 2009); zagrała również Lizę w Rosyjskich konfiturach (reżyseria: Krystyna Janda; 2010). 

    Więcej
  • Agnieszka Wilkosz

    Absolwentka Wydziału Aktorskiego PWST w Krakowie (2006); w latach 2001-2002 studiowała w Akademii Muzycznej w Gdańsku; w 2001 ukończyła Szkołę Muzyczną II stopnia w klasie skrzypiec; Od 2008 aktorka Teatru Powszechnego w Radomiu, gdzie zagrała: Panią Capuletti w Romeo i Julii (reżyseria: Katarzyna Deszcz) i Ceitlę w Skrzypku na Dachu (reżyseria: Maciej Korwin); w Teatrze Solskiego w Tarnowie zagrała Sonię w Zbrodni i Karze (reżyseria: Edward Żentara); W latach 2006-2008 aktorka Teatru Siemaszkowej w Rzeszowie, gdzie występowała w: Dziadach Mickiewicza, Biznesie Chapmana i Sytuacjach Rodzinnych Srbljanović, a w latach 2003-2008 w zespole krakowskiego kabaretu Loch Camelot. Współzałożycielka trójmiejskiego Teatru Świnia, który był laureatem wielu offowych przeglądów teatralnych i festiwali.

    Więcej

Recenzje i komentarze

  • Magdalena Hajdysz | „Gazeta Wyborcza Trójmiasto”

    Wyrypajew w Żaku. Klub Żak rozpoczyna nowy projekt o intrygującej nazwie PC Drama

    Klub Żak rozpoczyna nowy projekt o intrygującej nazwie PC Drama. Jego założeniem jest performatywne czytanie dramatu współczesnego, czyli kompilacja tekstu, aktorskiej improwizacji, muzyki i obrazu.

    Idea projektu nawiązuje do twierdzenia prof. Barbary Lasockiej-Pszoniak: Granice teatru to granice słowa. Tam, gdzie kończy się słowo, tam nie ma już teatru. Celem PC Drama jest zainteresowanie odbiorców sztuką teatru oraz wykreowanie wizji teatru nie jako instytucji, ale otwartej przestrzeni poszukiwań - estetycznych, antropologicznych, literackich i społecznych. Projekt objąć ma cykl siedmiu spotkań, które będą się odbywały w każdy ostatni poniedziałek miesiąca (od lutego do maja i od października do grudnia). W ramach PC Drama odbywać się będą: otwarte próby czytane, panele dyskusyjne, wykłady, prelekcje, teatralizacja przestrzeni miejskiej - street art.

    PC Drama rozpocznie w najbliższy poniedziałek czytanie dramatu Taniec Delhi autorstwa Iwana Wyrypajewa. Będzie to jego pierwsza prezentacja - tuż przed marcową prapremierą w Teatrze Narodowym w Warszawie. Reżyserem pierwszej performatywnej „próby czytanej” jest Waldemar Raźniak, student IV roku wydziału reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie, absolwent kierunku aktorstwo dramatyczne na PWST w Krakowie i zarządzania kulturą na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zadebiutował spektaklem Wassa Żeleznowa w Och-Teatrze (w rolach głównych Krystyna Janda, Jerzy Trela, 2010).

    - Spośród tekstów, do których miałem dostęp, „Taniec Delhi” Wyrypajewa jest najbardziej współczesny. Wydaje mi się, ze współczesność tego tekstu związana jest bardziej z pewnym eksperymentem teatralnym, który jest w ten tekst wpisany, niż z samą treścią. Odbieram Wyrypajewa nie jako autora, który stara się być doraźnie aktualny, czyli odpowiadać na zapotrzebowanie chwili, reagować na mody. Współczesność „Tańca Delhi” przejawia się też w sposobie komunikacji z widzem i w tym, jak tekst traktuje teatr - mówi Raźniak.

    Sztuka Wyrypajewa to siedem pozornie niemających ze sobą związku jednoaktówek. Każda przedstawia spotkanie w szpitalnej sali dla odwiedzających, a każde ze spotkań związane jest ze śmiercią kogoś bliskiego bohaterów. Przeżywają oni emocje towarzyszące stracie - pustkę, lęk, próbują odnaleźć się na nowo w rzeczywistości. Poznajemy ich historie, uczestniczymy w ich teraźniejszości. Tytułowy taniec jest „dziełem” głównej bohaterki, Katarzyny, która, trafiając na bazar w Delhi - gdzie uderzają ludzkie tragedie, wszechobecny brud i obrzydliwość - doznaje mistycznego przeżycia, a swoje doświadczenie postanawia przełożyć na taniec. Taniec jest tu nie tylko zawarty w treści, ale dotyczy też samej konstrukcji dramatu i języka. Powracające motywy, emocje i słowa układają się w mantryczną, transową całość. - Ten tekst jest pretekstem do pewnego zdarzenia. Nie stara się konsekwentnie opowiadać pewnej życiowo prawdopodobnej historii, ale konfrontuje widza z pewnymi zdarzeniami, które są bardzo sztuczne, nierealne. Sztuczność tego tekstu wydaje się czymś, co leży u podstaw tego doświadczenia - wyjaśnia reżyser. Dramat przeczytają: Katarzyna - Agnieszka Wilkosz, Starsza Kobieta - Dorota Kolak, Alina Pawłowna - Dorota Lulka, Pielęgniarka - Weronika Nockowska, Andriej - Paweł Kacprzycki, Olga - Justyna Kacprzycka. Prelekcję podczas wieczoru wygłosi Elżbieta Mikiciuk z UG.

    Więcej
  • Łukasz Rudziński | kultura.trojmiasto.pl

    Nowy projekt Klubu Żak: PC Drama

    Nowy interdyscyplinarny projekt Żaka wypełnia lukę na trójmiejskiej scenie teatralnej, gdzie dotąd nie było cyklicznych prób czytanych najnowszej dramaturgii. Znani artyści, najnowsze teksty dramaturgii współczesnej i performatywne czytania z wykorzystaniem wizualizacji i dźwięku. Tak wyglądać będzie PC Drama - nowy interdyscyplinarny cykl teatralny gdańskiego Klubu Żak. Najnowszy projekt teatralny Klubu Żak otwiera próba czytana dramatu Iwana Wyrypajewa Taniec Delhi w reżyserii Waldemara Raźniaka i wykonaniu: Doroty Kolak i Doroty Lulki. Komentarz do Tańca Delhi wygłosi Elżbieta Mikiciuk z Uniwersytetu Gdańskiego. To pierwsza z siedmiu odsłon PC Dramy, która odbywać się będzie w ostatnie poniedziałki miesiąca, od lutego do maja i od października do grudnia. Ruszający 22 lutego projekt ma nam przybliżyć europejską dramaturgię współczesną, ale nie tylko.

    - Zależy na tym, aby urozmaicić ofertę teatralną Żaka i przygotować grunt pod nurt nowej dramaturgii, który planujemy wprowadzić w niedalekiej przyszłości - przyznaje Agata Brzóska z Klubu Żak, koordynator projektu. PC Drama bazować będzie na tekście dramatycznym, a zapraszani artyści zadecydują, w jakim stopniu wykorzystają projekcje wizualne i warstwę brzmieniową. Projekt ma zachęcić do aktywnego odbioru sztuki i wykreować wizję teatru nie tylko jako instytucji, ale też jako otwartej, kolektywnej przestrzeni działania i poszukiwania. Performatywnym czytaniom dramatów towarzyszyć będą prelekcje lub rozmowy, prowadzone przez kadrę naukową Uniwersytetu Gdańskiego oraz akcja teatralizacji przestrzeni miejskiej Idąc za słowem, kierowana przez Iwonę Zając. W ramach tej akcji na billboardzie przed Klubem Żak prezentowane będą autorskie prace Iwony Zając, Młodej Załogi i studentów kulturoznawstwa UG, nawiązujące tematycznie do kolejnych prób czytanych.

    - Prace te staną się inspiracją muralu, który powstanie w październiku w przejściu podziemnym pod ulicą Wita Stwosza, przy Uniwersytecie Gdańskim. W ten sposób dramat zaistnieje w przestrzeni miejskiej - dodaje Agata Brzóska. Pierwsza praca zespołu Iwony Zając pojawi się na billboardzie przed Żakiem podczas inauguracji drugiej edycji PC Dramy, która zostanie zbudowana wokół tekstu Czekając na Romea Sarah Grocholi, w tłumaczeniu i reżyserii Anny Kerth. Sztukę przeczytają: znana z Wojny polsko-ruskiej Xawerego Żuławskiego i Tataraku Andrzeja Wajdy aktorka warszawskiego TR-u, Roma Gąsiorowska oraz Magdalena Popławska - aktorka Nowego Teatru Krzysztofa Warlikowskiego . W kolejnych miesiącach nad tekstami pracować będą: Małgorzata Oracz z Katarzyną Kaźmierczak, Bartek Potoczny, Dawid Żakowski i Sebastian Świerszcz. 

    Więcej
  • Aleksandra Waśko | „Teatralia Trójmiasto”

    Taniec szczęśliwego nieszczęścia

    Iwan Wyrypajew - najwybitniejszy przedstawiciel nowej dramy. Przez wielu nazywany jest współczesnym Dostojewskim. Jego dzieła często poruszają dość trudne tematy, przepełnione są różnorodnymi emocjami. Nie inaczej jest w przypadku Tańca Delhi. Dzięki najnowszemu projektowi Teatru Żak PC Drama, mieliśmy okazję zapoznać się z tekstem rosyjskiego mistrza podczas czytania performatywnego.

    Niesamowity taniec Katarzyny narodził się z bólu. Nie, to nie żadna pomyłka. Piękny, zwiewny taniec powstał z bólu i cierpienia, którego Katarzyna doznała pod wpływem wizyty na pełnym okropności bazarze w centrum Delhi. Taniec Katarzyny narodził się z bólu i o nim też opowiada. Jest swoistym hymnem na cześć cierpienia, brudu i śmierci. Gloryfikuje ludzkie nieszczęścia i tragedie. Dramaty, które każdego dnia dotykają większą część naszej planety. Paradoksalnie, taniec ten nie jest ani przerażający, ani brzydki. Taniec Delhi, opowiadając o cierpieniu, zamienia wszelkie nieszczęście w szczęście. Zamienia ból w radość. I na tym polega jego piękno.

    Taniec Delhi składa się z siedmiu jednoaktówek. Wszystkie odbywają się w sali dla odwiedzających miejskiego szpitala. Każdy z bohaterów po kolei przeżywa śmierć bliskiej mu osoby. Opowiada o swoich uczuciach, jakie towarzyszą mu w tej trudnej chwili. Dramat ten jest emocjonalną bombą. Jest to przedziwna opowieść o śmierci, bólu i cierpieniu, ale mimo wszystko nie jest historią smutną. Opowiada bowiem też o miłości i pięknie. O szczęściu, które będzie zawsze obecne w naszym życiu, jeśli tylko zaakceptujemy pojawiające się w nim nieszczęście. Choć może się wydawać, że wiele wypowiadanych w dramacie kwestii jest niestosownych, zwłaszcza tych, które dotyczą tematu Oświęcimia, sztuka ta nie ma szokować ani nikogo obrażać. Na przekór wszystkiemu, Taniec Delhi jest sztuką, która ma przynieść widzowi radość i ulgę. W czasie spektaklu, podobnie jak niegdyś w antycznym teatrze, widz ma przeżyć swoiste katharsis.

    Dzieło Wyrypajewa cechuje się niezwykłą muzycznością. Poszczególne elementy powtarzają się w sztukach niczym refreny. Każda ze scen zaczyna i kończy się w ten sam sposób. Kwestie wypowiadane przez bohaterów są bardzo podobne do siebie, czasami są nawet identyczne. Sztuka jest tym bardziej interesująca, że pozbawiona porządku przyczynowo-skutkowego. Bohaterowie, którzy umierają w jednej scenie, pojawiają się „cali i zdrowi” w scenach kolejnych. Całość kompozycji spaja jedynie postać tancerki Katarzyny i jej mistyczny taniec.

    Taniec Delhi niezwykle wpływa na wyobraźnię. To, co najbardziej fascynuje w dramacie, to fakt, że taniec ostatecznie nie jest przez autora wprowadzony do sztuki. Bohaterowie tylko o nim opowiadają, ale mimo wszystko nie można oprzeć się wrażeniu, że sama sztuka staje się tańcem.

    Wyreżyserowane przez Waldemara Raźniaka czytanie performatywne dramatu Wyrypajewa było wydarzeniem bardzo emocjonalnym. Wieczór z Tańcem Delhi rozpoczęliśmy od rozmowy z reżyserem, który dzielił się wrażeniami ze spotkań z samym rosyjskim mistrzem. Nieco później życie i twórczość Wyrypajewa przybliżyła publiczności doktor Elżbieta Mikiciuk - adiunkt w Zakładzie Historii Literatury Polskiej XIX wieku w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Gdańskiego. Ciekawym zabiegiem okazało się przeplatanie czytania kolejnych części dramatu z krótkimi wykładami pani Mikiciuk, która starała się bardzo dokładnie wyjaśnić widzom poszczególne jego elementy.

    Prezentację Tańca Delhi w gdańskim Żaku trzeba uznać za bardzo udaną. Mimo że tekst był czytany, wydaje się, że został w nim oddany charakter dzieła Wyrypajewa. Aktorzy przeżywali swoje kwestie, fenomenalnie weszli w swoje role, dzięki czemu całkowicie zawładnęli uczuciami zgromadzonej publiczności. Projekt PC Drama Teatru Żak obejmować będzie cykl siedmiu spotkań, które odbywać się będą w ostatni poniedziałek miesiąca (luty - maj, październik - grudzień).

    Więcej

Inne wydarzenia archiwalne

  • 27.11.2010 -28.11.2010

    Z nieba do ziemi… • Iwona Gilarska

    Premiera!

  • INNERMEN / NO CHÃO

    11. Gdański Festiwal Tańca

  • Solo Dance Contest 2019/11.06.2019

    11.GDAŃSKI FESTIWAL TAŃCA/ 11.06.2019 /

  • MaJLo / BRAIDS

    7.04.2018

  • Bartosz Kołata

    Momenty

  • 15.12.2010

    Indukcje

    Tomasz Bazan • Jacek Poniedziałek

  • Neena / MaJLo

  • LOUNGE RYSZARDS / DOMINIK BUKOWSKI QUARTET

    17.03.2019 / 22. Festiwal Jazz Jantar / wiosna

  • RITE OF SPRING / Orly Portal Dance Company

    11.GDAŃSKI FESTIWAL TAŃCA/ 8.06.2019 /

  • THE STATION / Ferenc Fehér, Dávid Mikó

    11.GDAŃSKI FESTIWAL TAŃCA/ 15.06.2019 /

  • 19.02.2011

    Wojtek Mazolewski Quintet

    Premiera nowej płyty • Smell Like Tape Spirit

  • VOLITANT / Rita Góbi

    11.GDAŃSKI FESTIWAL TAŃCA/ 15.06.2019 /