SMUTEK I MELANCHOLIA

autor: Bonn Park | tłumaczenie: Iwona Nowacka | reżyseria: Tomasz Kaczorowski | wykonanie: Katarzyna Figura, Michał Karczewski, Dominik Nowak | multimedia: Agnieszka Wielewska | prowadzenie dyskusji: Kamila Łapicka | licencja: ADiT

 

 

Człowiek, który uczestniczył już we wszystkim, co możliwe na świecie, jadł już wszystko, co tylko wyobraźnia podpowie, i przeżył już wszystko, co możliwe do przeżycia na świecie, od potrójnego małżeństwa z każdą z płci, nawet trzecią, przez wojnę secesyjną po bycie ostatnim przedstawicielem swojego gatunku. To George, który opowiada nam trochę o sobie. Kim jest George? Czy to Bóg? Personifikacja czasu? A może to człowiek, któremu czas się tak cholernie dłuży, że jedyne, o czym George marzy, to umrzeć? Ma przyjaciela czy też właściciela, a może to tylko wytwór jego wyobraźni: zadaje pytania, stymuluje do działania, zmusza do życia.

Można powiedzieć, że w „Smutku i melancholii” bohaterem jest sama egzystencja, z jej niechęcią do sensu, z jej udawaną samowystarczalnością, z jej totalną, depresyjną biernością. [ADiT]

TOMASZ KACZOROWSKI – pochodzi z Sopotu, reżyser i autor tekstów dla teatru i koncepcji działań edukacyjnych. Absolwent Wiedzy o Teatrze UJ, studiował również reżyserię na Wydziale Sztuki Lalkarskiej AT w Białymstoku, obecnie student Filologicznych Studiów Doktoranckich na UG. Wyreżyserował spektakle w Teatrze Miniatura w Gdańsku, Teatrze im. Kochanowskiego w Opolu, Teatrze Lalki Tęcza w Słupsku, Nowym Teatrze w Słupsku, sopockim BOTO i Teatrze na Plaży, krakowskiej Cricotece, Teatrze im. Horzycy w Toruniu, Teatrze Dormana w Będzinie, Teatrze im. Fredry w Gnieźnie oraz na Scenie Wspólnej Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu. Zadebiutował w Teatrze Współczesnym w Szczecinie autorskim spektaklem „Trollgatan. Ulica Trolli” w ramach projektu kuratorskiego Piotra Ratajczaka PIKSELOZA. Jego spektakle pokazywane były na ogólnopolskich i międzynarodowych festiwalach i przeglądach, m.in.: festiwal „m-teatr”, program TEATR POLSKA, festiwal BETWEEN.POMIĘDZY, Forum Młodej Reżyserii, festiwal „Ale Kino!”. Wcześniej współpracował jako asystent reżysera m.in. z Marcinem Liberem, Wojtkiem Klemmem, Anną Augustynowicz, Erlingiem Johannessonem i Stanleyem Gontarskim. Uczestniczył w warsztatach dramatopisarskich z N. Koladą, scenograficznych z T. Dreissigackerem, radiowych z M. Kipfmüller i reportażowych z M. Szczygłem i w projekcie Centrum Dramatu Najnowszego w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie (J. Roszkowski, M. Pakuła). Jest laureatem głównej nagrody w konkursie dramaturgicznym organizowanym przez Nowy Teatr im. Witkacego w Słupsku i Teatr Nowy w Krakowie („Las Villas”) oraz III nagrody w 28. Konkursie na Sztukę Teatralną dla Dzieci i Młodzieży CSD w Poznaniu („z czuba…”) i wyróżnienia w 29. Konkursie na Sztukę Teatralną dla Dzieci i Młodzieży ([REK•]in Pol); jego dramat „ConradMaszyna” dostał się do finału konkursu dramaturgicznego CONRAD.21-PRO; jest trzykrotnym półfinalistą Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej; wyróżniony w XXI konkursie o Złote Pióro Sopotu za opowiadanie „Budka telefoniczna”. Laureat programu stypendialnego MKiDN „Młoda Polska”, dwukrotnie stypendium MNiSW za wybitne osiągnięcia naukowe i artystyczne, stypendiów artystycznych: miasta Sopotu i marszałka województwa Pomorskiego. Publikował teksty artystyczne i teoretyczne w m.in. dwumiesięczniku literackim „TOPOS”, nieregularniku filologicznym „Próby” (Wydział Filologiczny UB w Białymstoku), w zeszytach „Nowych Sztuk dla Dzieci i Młodzieży” (CSD w Poznaniu), w antologii „Miejsca Obecności” (MBP w Sopocie) oraz w antologii współczesnego polskiego dramatu „Polska jest mitem” (ADiT).

KATARZYNA FIGURA – aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, absolwentka PWST w Warszawie. Laureatka Orła za główną rolę kobiecą w filmie „Żurek”, a także Złotych Lwów dla najlepszej aktorki w 1999 i 2003 roku. Od 2013 wykłada w Gdyńskiej Szkole Filmowej. Zawodowo jest związana z gdańskim Teatrem Wybrzeże, gdzie ostatnio zagrała m.in. tytułową rolę w „Fedrze”, a poza tym można było ją oglądać chociażby w „Trojankach”, „Belli Figurze”, „Wesołych kumoszkach z Windsoru”. Swoją karierę aktorską zaczynała od epizodów w filmach Krzysztofa Kieślowskiego i Wojciecha Jerzego Hasa. Następnie w połowie lat 80. zasłynęła z ról w „Pociągu do Hollywood” i „Kingsajzie”. Zagrała w wielu filmach wyreżyserowanych przez znaczących polskich i zagranicznych reżyserów. Oto kilka z nich (bo jest ich tak wiele, że nie sposób wszystkie wymienić): „Ubu król” Piotra Szulkina, „Aria diva” Agnieszki Smoczyńskiej, „Pianista” Romana Polańskiego, „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” Marka Koterskiego, „W klatce” Barbary Sass, „Gracz” Roberta Altmana, „Zemsta” Andrzeja Wajdy. Słynie ze swojego talentu komediowego, który na ekranie mogliśmy ostatnio oglądać chociażby w „7 uczuciach” Marka Koterskiego.

MICHAŁ KARCZEWSKI – aktor Teatru Fredry w Gnieźnie, zasila zespół niezależnego Teatru Alatyr z Warszawy. Absolwent kierunku aktorskiego Akademii Teatralnej w Warszawie Wydziału Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku ('16) oraz Państwowej Szkoły Muzycznej I stopnia w Białogardzie w klasie gitary klasycznej ('07). Trenował koszykówkę oraz lekkoatletykę. Interesuje się teatrem fizycznym i teatrem szeroko pojętej formy. Przed studiami przez lata związany z Teatrem Propozycji Dialog oraz Zespołem Pieśni i Tańca Ludowego „Bałtyk” w Koszalinie. Pracował przy międzynarodowym site–specific projekcie teatralnym VE SKLEPĚ w teatrze Divadlo Continuo w Malovicach (Czechy, '13). Jeszcze jako student stał się pełnoprawnym członkiem zespołu Piotra Tomaszuka w Teatrze Wierszalin w Supraślu, gdzie debiutował rolą Rabina Hillela w spektaklu „Golem” ('14). W Akademii Teatralnej zrealizował jeszcze dwa dyplomy („In Treatment” w reż. Łukasza Lewandowskiego ('14), „Mój niepokój ma przy sobie broń” w reż. Agaty Biziuk ('15)). Po otrzymaniu zgody na wykorzystanie wierszy ojca od Dagmary Wojaczek zrealizował w Teatrze Dramatycznym w Białymstoku autorski monodram inspirowany życiem i twórczością Rafała Wojaczka („Wo(ja)czek”, '15). Współpracował z Operą na Zamku w Szczecinie, Warszawską Operą Kameralną, Teatrem Baj w Warszawie, Teatrem Dramatycznym w Warszawie. Uczestniczył w warszawskim projekcie Curie City – eksperymentalnym inkubatorze sztuki, prowadzonym przez Joannę Klass. W Akademii Teatralnej asystował Łukaszowi Lewandowskiemu na zajęciach „Sceny dialogowe”. Prowadził zajęcia w Szkole Aktorskiej Haliny i Jana Machulskich w Warszawie („Sceny dialogowe”, „Teatr Animacji”). Uczestnik dwóch edycji Konkursu im. Jana Dormana oraz X edycji programu Teatr Polska, organizowanych przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie (K.D.: „Robin Hood” w reż. Jakuba Kasprzaka, „Z czuba albo #byćjakzlatanibrahimović” w reż. Tomka Kaczorowskiego; T.P.: „Rokcy Babloa” w reż. Jakuba Kasprzaka). Brał udział w Rezydencji Artystycznej „Sopot non-fiction”, poświęconej teatrowi dokumentalnemu, łączącemu teatr, literaturę faktu i sztuki wizualne („ZIEMIE OBIECANE. Gdańsk 1945” w reż. Tomka Kaczorowskiego). Uczestnik wielu warsztatów aktorskich w kraju i za granicą (Szwajcaria, Bułgaria, Niemcy, Anglia, Czechy). Został nagrodzony przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdana Zdrojewskiego za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej. Laureat Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów Niezależnych „OFTeN” w Ostrowie Wielkopolskim ('16), Obserwatorium Artystycznego Entreé Teatru Rozrywki w Chorzowie ('16), Festiwalu Teatrów Niezależnych „Garderoba” w Warszawie ('17), 9. Koszalińskich Konfrontacji Młodych MTEATR ('18). Nominowany do Złotej Maski '18 w kategorii: rola męska. Pochodzi z Pomorza. Marzy, by żyć i pracować w Trójmieście.

DOMINIK NOWAK – rocznik 80-ty, aktor (PWST Kraków), współzałożyciel Teatru Nowego w Krakowie, autor licznych projektów teatralnych, pedagog teatralny, autor dramatów i scenariuszy filmowych, laureat kilku nagród za działalność artystyczną i organizacyjną. Przez dwa lata, oprócz działalności Teatru Nowego, prowadził agencje produkcji teatralnej i filmowej. Zagrał kilkadziesiąt ról w teatrze, filmie, serialach i programach telewizyjnych, występuje również jako prezenter na estradzie. Posiada doświadczenie w budowaniu ról charakterystycznych, dobrze czuje się w repertuarze komediowym oraz grotesce. Od 2016 roku dyrektor naczelny i artystyczny Nowego Teatru im. Witkacego w Słupsku.

AGNIESZKA WIELEWSKA – urodzona w 1992 roku w Gdańsku, absolwentka Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie (dyplom w 2017). Jest laureatką stypendiów, m. in. Stypendium im. Henry’ego J.T. Dorena, Stypendium Twórczego Marszałka Województwa Pomorskiego, Stypendium Kulturalnego Miasta Gdańsk oraz Stypendium Rektora ASP w Krakowie. W 2018 roku otrzymała Nagrodę Teatralną Miasta Gdańsk za scenografię do spektaklu „Nie wierzę w śmierć”, została nagrodzona za dyplom malarski przez Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie i wyróżniona przez Galerię Zofii Weiss w Krakowie. W latach 2011–2013 studiowała również Malarstwo na ASP w Gdańsku oraz Historię Sztuki na UJ w Krakowie. Jej obrazy prezentowane były na wystawach indywidualnych i zbiorowych m.in. w Krakowie (Pałac Sztuki; Galeria Promocyjna ASP; Wojewódzka Biblioteka Publiczna), Sopocie (Państwowa Galeria Sztuki, SOPOTEKA, Teatr BOTO), Debreczynie na Węgrzech (MODEM Modern and Contemporary Arts Centre), Bielsku-Białej (Galeria Wzgórze), Warszawie (Galeria Stalowa, MNiSW), Kazimierzu Dolnym, Radomiu (Galeria Łaźnia), Częstochowie (Miejska Galeria Sztuki), Stalowej Woli i Gdańsku (Galeria Klubu Żak). Poza malarstwem zajmuje się plakatem (m.in. plakaty teatralne), animacją filmową oraz scenografią. Jako scenograf przygotowała projekty do spektakli w reżyserii Tomasza Kaczorowskiego m.in. w Teatrze Współczesnym w Szczecinie, Teatrze im. J. Kochanowskiego w Opolu, Miejskim Teatrze Miniatura w Gdańsku, w Teatrze Lalki Tęcza w Słupsku, Teatrze im. W. Horzycy w Toruniu, Teatrze im. A. Fredry w Gnieźnie. Jej projekty scenograficzne do Chimer Afanasjewa prezentowane były na wystawie Wymiary scenografii 2017 w Centrum Scenografii Polskiej w Muzeum Śląskim w Katowicach w ramach finału konkursu o Nagrodę Scenograficzną im. J. Moskala. Jest zaangażowana również w działania edukacyjne – m.in. we współpracy z Domem Pomocy Społecznej w Sopocie (warsztaty teatralne z seniorami) i Teatrem Polskim w Poznaniu (Lato w Teatrze).

Gdzie

Sala Suwnicowa Klubu Żak

Kiedy

30.09.2019 | g. 19:00