Lucjan Bokiniec

11 grudnia 1955 roku w kawiarni Grand Hotelu spotkali się Lucjan Bokiniec, Andrzej Cybulski, Ola Jaroszka-Matoga, Andrzej Konopacki, Lech Milian, Kazimierz Mosiewicz, Jerzy Ogórek. Takie były początki DKF-u.

22 stycznia 1956 roku w kinie Zetempowiec (późniejszym Zniczu) zainaugurowano działalność pokazem filmu De Siki Cud w Mediolanie, choć „w papierach” występował Konik garbusek. Cud w Mediolanie był jednym z najważniejszych dzieł włoskiego neorealizmu, pierwszego znaczącego nurtu w kinie powojennym, stającego w opozycji do kina poprzedników.

Ten film był wyświetlany na pierwszych pokazach w kolejnych DKF-ach, które zaczęły powstawać jak grzyby po deszczu. Na wspomniane już zebranie założycielskie DKF-u - 11 grudnia 1955 roku - Jerzy Jaroszka spóźnił się. Karniakiem była… prezesura. Od tamtego czasu funkcję prezesa DKF Żak pełnili: Jerzy Jaroszka, Zenon Kamiński, Lucjan Bokiniec (1958-1973), Roman Stępniewski, Ryszard Nakonieczny, Jerzy Dziąba (1979-1988), a od 1988 roku Magda Renk.

Lucjan Bokiniec: jeden z założycieli żakowskiego DKF-u, jego wieloletni prezes (do początków lat 70.). Zorganizował prawie dwieście seminariów i imprez monograficznych, w tym przez 9 lat Wakacyjne Studium Wiedzy o Filmie. W latach 1971 - 1972 organizował przegląd Polskie Debiuty Filmowe. Przegląd PDF w 1974 roku przekształcono w Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, a Lucjanowi Bokincowi powierzono funkcję dyrektora organizacyjnego pierwszej edycji. W XXX edycji FPFF był członkiem jury, któremu przewodził Andrzej Wajda.

Pierwsza polska Encyklopedia kina, wymienia go jako osobę wielce zasłużoną dla rozwoju ruchu DKF-owego i podkreśla jego wkład w rozwój polskiego kina. Za popularyzację wiedzy o filmie, a także propagowanie i promowanie sztuki filmowej otrzymał w 2005 roku Medal Księcia Mściwoja, a w 2001 Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

1

Lucjan Bokiniec

Z okazji 50 urodzin Żaka Lucjan Bokiniec tak będzie wspominał te „założycielskie” lata: studenci rozpoczęli swoje gospodarowanie już we wrześniu 1957 roku od remontów i porządków i od samego początku klub staje się centrum zainteresowania całego miasta. W pierwszej radzie klubu znaleźli się: Wowo Bielicki, ja, Zbyszek Cybulski, Andrzej Cybulski, Jerzy Jaroszka, Andrzej Konopacki, Bogusław Sakowicz. Organizowany w lipcu 1957 II Festiwal Jazzowy w Sopocie zgromadził czołówkę zespołów polskich i wiele zespołów zagranicznych, a obok profesjonalistów zespoły studenckie. Nocna muzyka festiwalowa przenosiła się do Żaka jeszcze przed „oficjalnym” otwarciem. Z jazzmanami i ich publicznością przeniosło się do klubu wydawane przez nich pismo „Jazz”. Miesięcznik, wraz ze swoim redaktorem, Józefem Balcerakiem, przez wiele lat korzystał z gościnności klubu. (...) Dla wielu stałych bywalców Żaka stał się on domem, gdzie o każdej godzinie dnia i nocy zawsze było do wyboru kilka propozycji artystycznych i rozrywkowych. Byli oni bardzo ze sobą związani, mówiono o nich, że są obywatelami Wolnej Republiki Żakowskiej. Następowała naturalna w środowisku studenckim rotacja.

Projekty w ramach kina

Kino Żak (148 miejsc) ma charakter studyjny, jest prowadzone przez jeden z najstarszych polskich DKF-ów. To jedyne kino w Trójmieście, gdzie można poznać historię kina opowiedzianą czarno-białymi obrazami.

  • Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej

    Zobacz
  • Lucjan Bokiniec - jeden z założycieli DKF-u

    Zobacz